Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Σε κρίση οι όπερες της Ιταλίας


Πριν από 500 χρόνια, μια ομάδα ευγενών στη Φλορεντία «γέννησε» την όπερα. Σήμερα, οι ιστορικές όπερες της Ιταλίας περνούν σοβαρή κρίση.

Το μεγαλύτερο μέρος των προϋπολογισμών των όπερων χρηματοδοτούνταν πάντα από την ιταλική κυβέρνηση, όμως τα τελευταία χρόνια υπήρξαν σοβαρές περικοπές στους πόρους αυτούς, με αποτέλεσμα σήμερα οι όπερες να αγωνίζονται να επιβιώσουν. Σύμφωνα με την Wall Street Journal, το τελειωτικό χτύπημα ήρθε πέρυσι, όταν η ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε ότι πρόσβαση σε δημόσιο χρήμα θα έχουν μόνο οι όπερες με ισοσκελισμένο προϋπολογισμό μέχρι το τέλος του 2014. Έτσι, κάποιες όπερες κινδυνεύουν να βάλουν «λουκέτο» εάν δεν βάλουν σύντομα σε τάξη τα οικονομικά τους.

Αν και οι πωλήσεις εισιτηρίων κινούνταν πτωτικά εδώ και αρκετά χρόνια, η αποτυχία πολλών όπερων να εκσυγχρονιστούν και να λειτουργήσουν αποτελεσματικά τις έχει φέρει στο «χείλος του γκρεμού». «Όταν ανέλαβα, βρήκα μια εταιρεία που τεχνικά είχε χρεοκοπήσει», λέει στην αμερικανική εφημερίδα ο Francesco Bianchi, διευθυντής του Teatro del Maggio Musicale Fiorentino στη Φλωρεντία. Όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Φεβρουάριο του 2013, η συγκεκριμένη όπερα είχε χρέη ύψους 35 εκατ. ευρώ. Για να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό μέχρι το τέλος του έτους –και συνεπώς να μπορεί να ζητήσει δημόσια χρηματοδότηση- ο Bianchi προχώρησε στην περικοπή 55 θέσεων εργασίας και σε μειώσεις μισθών. Μάλιστα, όπως τονίζει ο ίδιος, το τελευταίο τετράμηνο του 2013, το προσωπικό της όπερας δεν έλαβε κανέναν μισθό. Παρ’ ολ’ αυτά, το εργατικό κόστος πέρυσι ανήλθε σε 17 εκατ. ευρώ, με τα έσοδα από τα εισιτήρια να είναι λιγότερα από 3 εκατ. ευρώ.

Πέρυσι, η ιταλική κυβέρνηση χορήγησε 183 εκατ. ευρώ στις 14 όπερες της χώρας, από 215 εκατ. ευρώ το 2007, ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 35% του συνολικού τζίρου των όπερων, σύμφωνα με τα στοιχεία του ιταλικού υπουργείου Πολιτισμού. Επιπλέον κεφάλαια χορηγούνται από τις τοπικές κυβερνήσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα και στις εύρωστες επιχειρήσεις, όπως το La Fenice της Βενετίας, τα δημόσια κεφάλαια αντιστοιχούν στο ήμισυ του προϋπολογισμού τους.

Συγκριτικά, η δημόσια χρηματοδότηση στην Royal Opera House του Λονδίνου μειώθηκε την τελευταία δεκαετία από το 40% στο 24%. Όμως, εκεί, η απώλεια της δημόσιας χρηματοδότησης αντισταθμίστηκε από περικοπές κόστους, από fundraising και εναλλακτικές πηγές εσόδων, όπως η διανομή περιεχομένου μέσω του κινηματογράφου και οι ψηφιακές πλατφόρμες.

Μέρος του προβλήματος πηγάζει από την αδιαλλαξία των εργατικών συνδικάτων, που για χρόνια αντιστέκονται στην χαλάρωση των συμβάσεων εργασίας, σύμφωνα με τους ιδιοκτήτες των όπερων. Αν και συνήθως οι περισσότερες παραστάσεις μεταφράζονται σε υψηλότερα έσοδα, η όπερα της Φλορεντίας δεν επωφελήθηκε από την αύξηση στις πωλήσεις εισιτηρίων, λόγω του υψηλού εργατικού κόστους, αφού πέραν των βασικών μισθών, οι εργαζόμενοι επωφελούνταν από σειρά επιπλέον επιδομάτων για κάθε παράσταση. Για παράδειγμα, σε ορισμένες ιταλικές όπερες, οι τραγουδιστές για χρόνια πληρώνονταν επιπλέον για τις παραστάσεις στις οποίες έπρεπε να φορέσουν… κράνος! Έτσι, κατέληξε να είναι πιο ακριβό για την όπερα να πραγματοποιήσει επιπλέον παραστάσεις.

Η νέα νομοθεσία, που αναγκάζει τις όπερες να γυρίσουν στην κερδοφορία μέσω σκληρών περικοπών, πυροδότησε σειρά απεργιών και κύμα διαμαρτυριών από τα συνδικάτα των εργαζομένων.

Βέβαια, η κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ιταλική όπερα, δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της δύναμης των συνδικάτων των εργαζομένων. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο κ. Bianchi, «οι όπερες είχαν μια αισχρή διαχείριση για χρόνια. Συχνά οι ζημιές καλύπτονταν με επιπλέον χρέος. Τώρα όμως, καθώς στερεύει το δημόσιο χρήμα, αυτά τα διοικητικά ελαττώματα γίνονται πιο εμφανή».


Πηγή: Wall Street Journal
Επιμέλεια: Α.Γ.Φ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου